کافه نماز

اگر دانشجویان اعزامی ما به دنیا هر کدام یک مبلغ بودند و هیئت هاي بلندپایه ما همراه با مذاکرات سیاسی، اقتصادي و
بازدیدهاي رسمی و غیر رسمی به فکر نشر فرهنگ ناب محمّدي بودند،
اگر هر عالمی مثل علامه سید شرف الدین که با نوشتن حدود صدنامه به عالمی سنّی توانست دل او را جذب کند عمل می
کرد،
اگر همانگونه که کشور چین صدها نفر را با زبان فارسی آشنا کرد ما هم چند نفري را به زبان چینی آشنا می کردیم و
هجرت را بر خود واجب و رفاه را برخود حرام می کردیم،
اگر همینکه انحرافی دیدیم هدهدوار نزد سلیمان ها ناله می زدیم و هرگاه مظلومی را دیدیم زینب وار در شهرها فریاد می
زدیم و قرآن را از مهجوریت در می آوردیم و اسلام را به عاشقان تشنه آن در سراسر جهان معرفی می کردیم،
اگر طلبه و دانشجوي ما با هم دوست بودند و نوجوانان فامیل و همسایه خود را هر هفته جمع می کردند و براي آنان مطالب
مفیدي را با اخلاص می گفتند،
اگر هر روحانی در یکی از مدارس با نسل نو نماز جماعتی می خواند و کلامی را خلاصه می گفت،
اگر ما روحیه شهید نواب صفوي را می داشتیم که اول وقت هرکجا بود عَلَناً اذان می گفت و نماز را اقامه می کرد،
اگر ما مثل آیهاللّه شهید سعیدي بودیم که وقتی از تهران براي زیارت امام رضاعلیه السلام به مشهد آمد، همینکه در خیابان
هاي مشهد به او گفته شد یکی از روستاها نیاز به عالم دارد، ایشان از زیارت امام رضا علیه السلام صرف نظر کرد و گفت
ثواب تبلیغ در روستا کمتر از زیارت امام نیست. از همانجا به سوي روستا رفت تا مسئله و حدیثی را براي کشاورزان عزیزبگوید.
اگر به جاي جلسات سخنرانی در کنار هم، تقسیم کار می شد و دانشمندان و نویسندگان ما به جاي رقابت هاي ناسالم هر
کدام نشر اسلام را در منطقه اي به عهده می گرفتند،
و اگر بودجه هایی که صرف تزئینات مساجد می شود صرف اهل مسجد به خصوص نسل نو می شد و هر مسلمانی بدنبال
شناختن و شناساندن بود، چه واقعه اي اتفاق می افتاد؟ آنگاه می دیدیم که:
.« یدخلون فی دین اللّه اَفواجاً