کافه نماز

بسم الله الرحمن الرحیم

خداشناسی قرآنی کودکان،غلامرضا حیدری ابهری،نشر جمال(س39 صفحه ی 130):

مگر خدا در آسمان است که ما هنگام دعا،دستانمان را به طرف آسمان بلند می کنیم؟

آفرین بر تو که این همه باهوش و با دقتی!..........

با آوردن چند مثال،تلاش می کنم که به سوال تو جواب دهم:

عزیز من! وقتی می خواهی در کلاس حرف بزنی و به معلمت چیزی بگویی،با بلند کردن یک دست،از او اجازه حرف زدن می گیری؛

آن وقت که به حرم امام رضا(ع) می روی،به عنوان احترام به آن حضرت،دستت را روی سینه ات قرار می دهی؛

وقتی در روز22 بهمن،برضد دشمنان کشورمان شعار می دهی،انگشتان دستت را مشت می کنی تا نشان دهی در مبارزه با دشمن،خیلی جدی هستی؛

وقتی نام امام زمان(عج) برده می شود،دستان کوچکت را برسرت قرار می دهی تا با این کار،نشان دهی که آن حضرت را خیلی دوست داری؛

گاهی که صدای تلویزیون خیلی زیاد است،دستت را روی گوشت می گذاری تا خواهرت صدای تلویزیون را کم کند؛................

با این مثال ها،حتما متوجه شدی که ما از دستانمان،برای بیان حالات خودمان استفاده می کنیم و هرشکل دست،معنای مخصوصی دارد.موقع دعا هم با بلند کردن دستانمان می خواهیم نیاز خود را به خدای بزرگ و مهربان نشان دهیم.

قرآن کریم می گوید:«به هر طرف رو کنید،خدا آن جا هم هست.»........................(الی آخر)

نشر جمال

صلواتی تقدیم به شهید پویا ایزدی

بسم الله الرحمن الرحیم

🔰 #روایات_مشهور_غلط 
✍️ احسان عبادی

❇️ یکی از روایاتی که اخیرا زیاد شده و حتی برخی منبری های محترم هم گفته اند ، روایتی هست که جز اینترنت و فضای مجازی ، منبعی دیگر ندارد !!! روایت زیر می باشد 👇

🌀 🔴 مردی به خدمت امام صادق(ع) آمد و عرضه داشت :من مرتکب گناهی شده ام.

امام صادق(ع) فرمود :خدا می بخشد.

آن شخص عرضه داشت :گناهی که مرتکب شده ام خیلی بزرگ است.

امام فرمود:اگر به اندازه ی کوه باشد خدا می بخشد.

آن شخص عرضه داشت:گناهی که مرتکب شده ام خیلی بزرگتر است.

امام فرمود :مگر چه گناهی مرتکب شده ای؟

و آن شخص به شرح ماجرا پرداخت.

پس از اتمام سخن امام صادق(ع) رو به آن مرد کرد و فرمود:خدا می بخشد ، من ترسیدم که نماز صبح را قضا کرده باشی.!!

1️⃣ اولا این روایت هیچ سندی ندارد، هیچ ، اگر کسی جز اینترنت، سندی دیگر پیدا کرد برای ما بفرستد

2️⃣ ثانیا هیچ فقیهی تا به الان فتوا نداده است قضا شدن نماز صبح اگر از روی سهل انگاری نباشد، گناه است، فقط در روایات داریم هر موقع از روز که به یاد شما آمد، قضای آن را انجام دهیم و به بعد موکول نکنید

✳️ در اهمیت نماز صبح هیچ شکی نیست و اینکه پر اهمیت ترین نماز در بین نمازهای 5 گانه می باشد هم شکی نیست ( به تفاسیر قرآن در ذیل آیه 78 سوره اسراء رجوع شود) ، اما آیا این درست است ما برای جا انداختن اهمیت این نماز در بین مردم، به روایتی دروغین و سر تا پا جعلی روی بیاوریم؟؟؟

👈👈👈 برخی کانال ها که حتی یکی از آنها برای یکی از معروف ترین سخنرانان کشور است ، چند منبع برای این حدیث ذکر کرده اند از جمله بحارالانوار ج 8 یا وسائل الشیعه ج 3 ، که باید بگویم به هیچ عنوان در این آدرس ها هم این حدیث یافت نمی شود و کلا در هیچ کتاب حدیثی ، چنین روایتی نداریم.

💠 اینجاست که می گوییم در موضوعات علمی ، به نام سخنران نباید توجه کرد، بلکه باید به سند و مدرک نگاه کنیم

⚠️ بسیار مراقب باشیم که هیچوقت چیزی را بدون سند و مدرک به اهل بیت (ع) نسبت ندهیم که گناهی است بس بزرگ ⚠️

✍️ احسان عبادی / مدرس مهدویت و پژوهشگر علوم حدیث

کانال رسمی پاسخ به شبهات ، شایعات و مطالب روز در تلگرام، ایتا و سروش

http://telegram.me/mobahesegroup
https://eitaa.com/mobahesegroup
http://sapp.ir/mobahesegroup
https://www.instagram.com/mobahesegroup2

صلواتی تقدیم به روح پر فتوح شهید احمد کاظمی

بسم الله الرحمن الرحیم

مطلب واقعا جالبی که در این وبلاگ نوشته شده:

پاسخ به سوالِ«چرا نماز را عربی بخوانیم؟»

دکتر محمد جواد شریعت

سال یکهزار و سیصد و سی و دو شمسی بود. من و عده‏ ای از جوانان پرشور آن روزگار پس از تبادل ‏نظر و بحث و مشاجره به این نتیجه رسیده بودیم که چه دلیلی دارد که ما نماز را به عربی بخوانیم؟ چرا نماز را به زبان فارسی نخوانیم؟ و عاقبت تصمیم گرفتیم که نماز را به فارسی بخوانیم و همین‏کار را هم کردیم. والدین، کم‏کم از این موضوع آگاهی یافتند و به فکر چاره افتادند. آنها هم پس از تبادل‏ نظر با یکدیگر تصمیم گرفتند که اول خودشان با نصیحت کردن ما را از این کار باز دارند و اگر مؤثر نبود راه دیگری برگزینند، چون پند دادن آنها مؤثر نیفتاد روزی ما را به نزد یکی از روحانیون آن زمان بردند و آن فرد روحانی وقتی فهمید ما به زبان فارسی نماز می‏خوانیم به طرز اهانت‏ آمیزی، ما را کافر و نجس خواند و این عمل او ما را در کارمان راسخ‏تر و مصرتر ساخت.

عاقبت یکی از پدران، آنها را یعنی والدین دیگر افراد را به این فکر انداخت که ما را به محضر حضرت آیت‏ الله حاج ‏آقا رحیم ارباب ببرند و این فکر مورد تأیید قرار گرفت و روزی آنها نزد حضرت ایشان می‏روند و موضوع را با ایشان درمیان می‏گذارند و ایشان دستور می‏دهند که در وقت معینی ما را به خدمت آقای ارباب راهنمائی کنند. در روز موعود ما را که تقریباً پانزده نفر می‏شدیم به محضر مبارک ایشان بردند. در همان لحظه اول چهره نورانی و لبان خندان ایشان ما را مجذوب خود ساخت و آن بزرگمرد را غیر از دیگران یافتیم و دانستیم که اکنون با شخصیتی استثنایی مواجه هستیم.

ایشان در آغاز دستور پذیرایی از همه ما را صادر فرمودند، سپس رو به والدین ما کردند و فرمودند شما که نماز را به فارسی نمی‏خوانید فعلاً تشریف ببرید و ما را با فرزندانتان تنها بگذارید. وقتی آنها رفتند حضرت آیت‏ الله ارباب رو به ما کردند و فرمودند بهتر است شما یکی‏یکی خودتان را به من معرفی کنید و هر کدام بگوئید که در چه سطح تحصیلی هستید و در چه رشته‏ ای درس می‏خوانید. پس از آن که امر ایشان را اطاعت کردیم، به تناسب رشته و کلاس هر کدام از ما پرسشهای علمی طرح کردند و از درس هایی از قبیل جبر و مثلثات و فیزیک و شیمی و علوم طبیعی مسائلی پرسیدند که پاسخ اغلب آنها از عهده درس های نیم‏ بندی که ما خوانده بودیم خارج بود، اما هر یک از ما از عهده پاسخ پرسشهای ایشان برنمی‏آمد، با اظهار لطف حضرت ارباب مواجه می‏شد که با لحن پدرانه‏ ای پاسخ درست آن پرسشها را خودشان می‏فرمودند. اکنون ما می‏فهمیم که ایشان با طرح این سئوالات قصد داشتند ما را خلع سلاح کنند و به ما بفهمانند که آن دروس جدیدی را که شما می‏خوانید من بهترش را می‏دانم ولی به آنها مغرور نشده‏ام. پس از اینکه همه ما را خلع سلاح کردند به موضوع اصلی پرداختند و فرمودند: والدین شما نگران شده‏اند که شما نمازتان را به فارسی می‏خوانید، آنها نمی‏دانند که من کسانی را می‏شناسم که، نعوذبالله، اصلاً نماز نمی‏خوانند.

شما جوانان پاک اعتقادی هستید که هم اهل دین هستید و هم اهل همت. من در جوانی می‏خواستم مثل شما نماز را به فارسی بخوانم اما مشکلاتی پیش آمد که نتوانستم به این خواسته جامه عمل بپوشم، اکنون شما به خواسته دوران جوانی من لباس عمل پوشانیده‏ اید، آفرین به همت شما. اما من در آن روزگار به اولین مشکلی که برخوردم ترجمه صحیح سوره حمد بود که لابد شما آن مشکل را حل کرده‏اید. 

اکنون یک نفر از شما که از دیگران بیشر مسلط است به من جواب دهد که بسم ‏الله الرحمن الرحیم را چگونه ترجمه کرده است. یکی از ما به عادت محصلین دستش را بالا گرفت و داوطلب پاسخ به حضرت آیت‏ الله ارباب شد. جناب ایشان با لبخند فرمودند که خوب شد که طرف مباحثه ما یک نفر است، زیرا من از عهده پانزده جوان نیرومند برنمی‏آمدم. بعد رو به آن جوان کردند و فرمودند: خوب بفرمائید که بسم‏ الله را چگونه ترجمه کرده‏اید؟ آن جوان گفت بسم‏ الله الرحمن الرحیم را طبق عادت جاری ترجمه کرده‏ایم: به نام خداوند بخشنده مهربان.

 حضرت ارباب با لبخندی فرمودند: گمان نکنم که ترجمه درست بسم‏ الله چنین باشد. در مورد «بسم» ترجمه «به ‏نام» عیبی ندارد. اما «الله» قابل ترجمه نیست زیرا اسم عَلَم (=خاص) است برای خدا و اسم عَلَم را نمی‏توان ترجمه کرد. مثلاً اگر اسم کسی «حسن» باشد نمی‏توان به او گفت «زیبا». درست است که ترجمه «حسن» زیباست اما اگر به آقای حسن بگوئیم آقای زیبا حتماً خوشش نمی‏آید. کلمه الله اسم خاص است که مسلمانان بر ذات خداوند متعال اطلاق می‏کنند، همان‏گونه که یهود خدای متعال را «یهوه» و زردشتیان «اهورامزدا» می‏گویند. بنابراین نمی‏توان «الله» را ترجمه کرد، بلکه باید همان لفظ جلاله را به کار برد.

 خوب «رحمن» را چگونه ترجمه کرده‏ اید؟ رفیق ما پاسخ داد که رحمن را بخشنده معنی کرده‏ایم. حضرت ارباب فرمودند که این ترجمه بد نیست ولی کامل هم نیست زیرا رحمن یکی از صفات خداست که شمول رحمت و بخشندگی او را می‏رساند و این شمول در کلمه بخشنده نیست، یعنی در حقیقت رحمن یعنی خدائی که در این دنیا هم بر مؤمن و هم بر کافر رحم می‏کند و همه را در کنف لطف و بخشندگی خود قرار می‏دهد از جمله آن که نعمت رزق و سلامت جسم و امثال آن عطا می‏فرماید. در هر حال ترجمه بخشنده برای رحمن در حد کمال ترجمه نیست.

خوب، رحیم را چطور ترجمه کرده‏ اید؟ رفیق ما جواب داد که رحیم را به «مهربان» ترجمه کرده ‏ایم. حضرت آیت‏ الله ارباب فرمودند: اگر مقصودتان از رحیم من بودم (چون نام مبارک ایشان رحیم بود) بدم نمی‏آمد که اسم مرا به «مهربان» برگردانید؛ اما چون رحیم کلمه‏ ای قرآنی و نام پروردگار است باید آن را غلط معنی نکنیم. باز هم اگر آن را به «بخشاینده» ترجمه کرده بودید راهی به دهی می‏برد، زیرا رحیم یعنی خدایی که در آن دنیا گناهان مؤمنان را عفو می‏کند و صفت «بخشایندگی» تا حدودی این معنی را می‏رساند.

 بنابر آنچه گفته شد معلوم شد که آنچه در ترجمه «بسم ‏الله» آورده‏اید بد نیست ولی کامل نیست و از جهتی نیز در آن اشتباهاتی هست و من هم در دوران جوانی که چنین قصدی را داشتم به همین مشکلات برخورد کردم و از خواندن نماز به فارسی منصرف شدم، تازه این فقط آیه اول سوره حمد بود اگر به بقیه آیات بپردازیم موضوع خیلی غامض‏تر از این خواهد شد. اما من عقیده دارم شما اگر باز هم به این امر اصرار دارید، دست از نماز خواندن به فارسی بر ندارید، زیرا خواندنش بهتر از نخواندن نماز به‏ طور کلی است.

 در اینجا، همگی شرمنده و منفعل و شکست‏ خورده به حال عجز و التماس از حضرت ایشان عذرخواهی می‏کردیم و قول می‏دادیم که دیگر نمازمان را به فارسی نخوانیم و نمازهای گذشته را نیز اعاده کنیم، اما ایشان می‏فرمودند که من نگفتم نماز به عربی بخوانید، هرطور دلتان می‏خواهد نماز بخوانید، من فقط مشکلات این کار را برای شما شرح دادم.

وقتی در دوره دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران به تحصیل مشغول بودم، گاهی حامل نامه‏ ها و پیغامهای استاد فقید، مرحوم بدیع‏ الزمان فروزانفر برای ایشان می‏شدم و پاسخهای کتبی و شفاهی حضرت آیت ‏الله را برای آن استاد فقید می‏بردم و این خود افتخاری برای بنده بود.

 گاهی نیز ورقه‏ های استفتائی که به محضر آن حضرت رسیده بود روی هم انباشته می‏شد و آن جناب دستور می‏دادند که آنها را بخوانم و پاسخ آنها را طبق نظر آن حضرت بنویسم و پس از خواندن پاسخ اگر اشتباهی نداشت آن را مهر می‏کردند که در این مرحله با بزرگواریهای زیاد از سوی آن حضرت مواجه شدم که اکنون مجال بیان آنها فراهم نیست. خدایش بیامرزد و او را غریق دریای رحمت خویش کند. «انّه کریمٌ رحیم».

 ولی ما همه عاجزانه از پیشگاه ایشان طلب بخشایش می‏کردیم و از کار خود اظهار پشیمانی می‏نمودیم. حضرت آیت‏ الله ارباب با تعارف میوه و شیرینی مجلس را به پایان بردند و ما همگی دست مبارک ایشان را بوسیدیم و در حالیکه ایشان تا دم در ما را بدرقه می‏کردند از ایشان خداحافظی کردیم و در دل به عظمت شخصیت ایشان آفرین می‏گفتیم و خوشحال بودیم که افتخاری چنین نصیب ما شد که با چنین شخصیتی ملاقات کنیم. نمازها را اعاده کردیم و دست از کار جاهلانه خود برداشتیم بنده از آن به بعد گاه گاهی به حضور آن جناب می‏رسیدم و از خرمن علم و فضیلت ایشان خوشه ‏ها برمی‏چیدم.

منبع: پاسخ به تمامی شبهات شما

صلواتی تقدیم به آیت الله حاج آقا رحیم ارباب

بسم الله الرحمن الرحیم

حدیث گراف

صلواتی تقدیم به شهید صادق عدالت اکبری

بسم الله الرحمن الرحیم

کلیک کنید

دو صلوات:یکی تقدیم به حضرت شاهچراغ و دومی تقدیم به شهید باقری

بسم الله الرحمن الرحیم

......روزی در مجلس علی بن موسی الرضا(ع) بودم و امام مشغول گفت و گو با شیعیان بود.در گوشه ای دیگر از مجلس،زید بن موسی[از برادران امام(ع)]برای حاضران سخن می گفت.وی چنان خطیبانه و بلند سخنرانی می کرد که صدایش به گوش امام(ع) می رسید.او به مردم فخر می فروخت که ما خانواده اهل بیت چنان و چنینیم،به مراتب از شما مردم برتریم و ....... مردم هم محو سخنان او بودند.

ناگاه امام(ع) به او رو کرد و فرمود:

ای زید!آیا حرف های نقالان و قصه گویان کوفه تو را مغرور کرده است؟آیا فریب این روایت آنان را خورده ای که می گویند:«چون فاطمه(س)عفت خود را حفظ کرد،خداوند آتش را بر ذریه ی او حرام نموده است؟»به خدا سوگند این روایت فقط برای حسن و حسین و فرزندان بی واسطه ی آن حضرت است.آیا این پذیرفتنی است که پدرت موسی بن جعفر (ع) پیوسته اطاعت خدا کند،روز هارا روزه بگیرد و شب ها را به نماز و عبادت زنده بدارد و تو برعکس،معصیت و نافرمانی خدا کنی،پس در روز رتاخیز هردو در عمل مساوی باشید و جزای هردو بهشت باشد؟

اگر این گونه باشد که بی تردید تو عزیزتر از پدرت نزد خدا هستی!زیرا او با طاعات خود سزاوار بهشت شده است و تو بی طاعت و با معصیت همان پاداش را گرفته ای!مگر نشنیده ای که جدمان علی ابن الحسین(ع)فرمود:«برای نیکوکار ما دو برابر پاداش،و برای بدکار ما دو برابر کیفر است.»

آن گاه امام روبه من،درباره ی فرزند ناخلف نوح سخن گفت و آیه«یا نوح انه لیس من اهلک انه عمل غیر صالح»«ای نوح به درستی که او(فرزندت)از اهل تو نیست.زیرا عملش نادرست است.»را تلاوت کرد و ادامه داد که«او پسر واقعی نوح بود،اما از آنجا که خداوند عزوجل را نافرمانی کرد،خداوند او را نپذیرفت، و ما اهل بیت(ع)نیز این چنین هستیم،هر کس از ما نافرمانی خدا را کند،از ما نیست،و تو ای حسن!اگر خداوند را اطاعت کنی از ما اهل بیت(ع)خواهی بود.

منابع:عیون اخبار الرضا ج2ص257ح1و2،سوره ی هود ایه46

از کتاب امام رضا(ع) و زندگی.گزارش ها و داستان هایی کوتاه از زندگی و شیوه رفتاری امام رضا(ع)  

مولف: مهدی غلامعلی

نشر به نشر

شادی روح شهید محمد امین کریمیان صلوات

فلسفه خواندن نماز آیات، زمانی که نه زلزله را حس کردیم نه ترسیدیم، چیست؟

فلسفه نماز آیات، تنها برای رسیدن به آرامش و جلوگیری از ترس و وحشت نیست، بلکه در پدیده هایی که همواره با ترس همراه نیستند، مانند کسوف و خسوف نیز نماز آیات واجب است. بنابراین، نماز آیات هر چند در برخی موارد برای جلوگیری از ترس مردم است که به واسطه نماز آیات، به آرامش و امنیت خاطر برسند: «أَلاَ بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» (رعد: 28)، حکمت های دیگری نیز دارد.

از مجموعه روایت هایی که درباره نماز آیات آمده، چنین برمی آید که بروز این پدیده ها که معمولاً غیر عادی و خارج از روند زندگی انسان هاست، موقعیتی مناسب برای رو آوردن به خداوند و به یاد آوردن علت واقعی همه چیزهاست. بنابراین، در این لحظه ها شایسته است که ایمان قلبی خود را عملی کنیم و با خواندن یکی از بهترین ذکرهای پروردگار، یعنی نماز و نهادن پیشانی به آستان پروردگار جهان، عقیده و اعتراف باطنی خود را نشان دهیم.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در روایتی می فرماید: خورشید و ماه به سبب مرگ یا زندگی کسی، کسوف و خسوف نمی شوند. این دو از نشانه های خداوند متعال هستند. هنگامی که خسوف و کسوف را دیدید، برای نماز خواندن به مساجد بروید. (وسائل الشیعه، ج 7، ص 492)

به علاوه، نماز آیات مانعی برای پناه بردن برخی مردم به بعضی امور خرافی است. اسلام با واجب کردن نماز آیات به هنگام وقوع این پدیده ها، مردم را از توجه به خرافه ها باز می دارد و افکار آنان را به نقطه ای که سرچشمه تمام رخدادهای گیتی است، متوجه می سازد، همچنان که حضرت ابراهیم از افول ماه و خورشید، توحید را نتیجه گرفت و فرمود: «إِنِّی وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذِی فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ حَنِیفًا وَمَا أَنَاْ مِنَ الْمُشْرِکِینَ». (انعام: 79)

در واقع شاید نام گذاری نماز آیات (نماز نشانه ها) به همین دلیل باشد که انسان با این نماز، پدیده های طبیعی را نشانه ای از قدرت، عظمت و مالکیت خداوند برای همه چیز بداند.

منبع